Altijd al hebben mensen pogingen ondernomen om hun leven in overeenstemming te brengen met 'de wil van de goden', 'de loop der dingen' of 'het tao'. Men wil antwoord krijgen op een bepaalde vraag, of men zoekt een oplossing voor een bepaald probleem.
Hiervoor raadpleegde men orakels. Zo werd in het oude Griekenland in Delphi de Sibylle geraadpleegd en werden tijdens het Romeinse keizerrijk de ingewanden van offerdieren bestudeerd of de vlucht van vogels bekeken; tegenwoordig hanteert men tarotkaarten of gebruikt andere methoden.

De I Ching is het oudste en meest complexe orakelsysteem dat tot in onze tijd in gebruik is gebleven. Al duizenden jaren voor Christus kende men in China dit ver uitgewerkte systeem waarbij men door het trekken van stokjes of het gooien van munten een hexagram opbouwt; de bijbehorende tekst zegt dan iets over de aspecten van de situatie waarin men zich bevindt en geeft een duiding aan de vraag die men stelt.
De I Ching geeft in 64 hexagrammen de mogelijkheden maar ook de gevaren weer van evenzovele situaties.
Bijna alles wat in het traditionele China van belang was - filosofie, wetenschap, politiek en volkscultuur - was gebaseerd op de interpretaties en bewerking van de I, zoals het werk oorspronkelijk heette.

In het begin van deze eeuw werd de I Ching voor het eerst vertaald door Richard Wilhelm, een dominee en China-kenner. Daarmee werd de I Ching ook voor het eerst toegankelijk voor nietsinologen.
Wilhelm vertaalde de I Ching in het Duits, waarna hij via het Engels in het Nederlands werd omgezet. Het voorwoord bij de Duitse editie werd geschreven