De werking van het innerlijk.

Het Chinese denken zag - ten tijde van de Nei ye - het terrein van goden en geesten als afgescheiden van de mensen.

Eigenschappen die aan deze geestelijke wereld werden toegeschreven (macht kunnen uitoefenen op anderen, fysieke onaantastbaarheid of bijzondere kennis) kon een mens niet verwerven.

De Nei ye breekt met deze gedachte en geeft als een van de eerste teksten in de Chinese geschiedenis een nieuwe invalshoek op de mens en op hetgeen hij vermag.

Doordat zijn oorsprong niet alleen in het aardse, maar ook in het hemelse aspect wortelt, zijn menselijke mogelijkheden groter en veelomvattende dan gedacht.

Deze bijzondere karakteristieken komen in beeld doordat de mens zichzelf tot rust brengt en een interne ontwikkeling tot stand brengt.

Door cultivering van zijn innerlijk is de mens in staat de eigenschappen van de geestelijke wereld te verwerven.

Karakteristieken van de goden die voorheen als onbereikbaar ervaren werden komen zo de menselijke wereld binnen.

De Nei ye tekst markeert daarmee het begin van een nieuwe stroming, waarbij een begin wordt gemaakt met het slechten van de barrière tussen mens en de geestenwereld.

Het idee dat hierin naar voren wordt gebracht wordt het vroegste en tevens meest invloedrijke model van ?een belichaamd zelf genoemd, waarin een eenheid van lichaam en geest wordt benadrukt. Het proces van zelfcultivering beoogt een transformatie van de mens op beide terreinen, waardoor bijzondere lichamelijke én geestelijke eigenschappen verkregen kunnen worden.

Om deze reden is de Nei ye een belangrijke tekst in de Chinese filosofie.

Het cultiveringaspect van de mens zoals hierin beschreven wordt in later tijden zeer invloedrijk en speelt dan een belangrijke rol bij de verdere ontwikkeling van de correlatieve filosofie en het Chinese medische denken.

De kernbegrippen die in de Nei ye een belangrijke rol spelen (zoals de Chinese termen jing, qi en shen: de essentie, vitale energie en geest) komen enkele eeuwen later in de klassieke Chinese medische teksten naar voren als de substanties waaruit de mens is opgebouwd en die zijn ontwikkelingsprocessen bepalen.