Het idee "Korte therapie" werd geïntroduceerd door de stichters van de Palo Alto school: John Weakland en Don Jackson en later Paul Watzlawick, Dick Fisch en Carlos Sluski. In dit boek wordt het "Brugse model" van korte therapie voorgesteld. Dit model is ontstaan aan het Korzybski Instituut in Brugge, met Luc Isebaert, Marie-Christine Cabie, Louis Cauffman en Myriam Le Fevere de Ten Hove. Het werd door de Amerikaanse deelnemers op het "Therapeutic Conversation 3"-Congres in Denver (Colorado - USA) omgedoopt tot "The Bruges Model". Hierin is "kort" geen doel op zich, maar het vanzelfsprekende gevolg van de respectvolle benadering van de cliënt, waarbij hij terug de mogelijkheid ontdekt om zelf te kiezen in zijn doen en denken, om zijn leven zelf terug in handen te nemen, en zo te ontsnappen aan het keurslijf van de symptomen. Vanuit de overtuiging dat de patient de meeste know-how in huis heeft - maar vaak niet het besef of de sfrategie om deze te gebruiken - geven wij, als therapeut, onszelf niet de opdracht hem te vergezellen tot het probleem volledig is opgelost, maar stoppen we wanneer de patient voldoende op de goede weg is gezet. Deze coöperatieve werkwijze tussen cliënt en therapeut vermijdt ook het creëren van weerstand. De leidraad voor het gebruiken van dit model van korte therapie wordt dan specifiek toegepast op kinderen en jongeren. Kinderen zijn voortdurend in evolutie: dit impliceert wisselende mogelijkheden en beperkingen. Pubers en adolescenten zijn niet happig op psychotherapie, zeker niet wanneer de ouders vragende partij zijn. Het boek toont aan hoe er kan mee worden omgegaan.